კატეგორიის არქივი: თარგმანი

სოციალური მედია და რთული გამოცდილებიდან „გამოჯანმრთელების“ უნარების გაძლიერება ლგბტი თემში

downloadკვლევითი ბლოგი – სოციალური მედია და რთული გამოცდილებიდან „გამოჯანმრთელების“ უნარების გაძლიერება ლგბტი თემში

დღესდღეობით ბევრ ქვეყანაში მოქმედებს დისკრიმინაციული კანონი ლგბტი ადამიანების წინააღმდეგ. მიუხედავად ამ ქვეყნებში არსებული არახელსაყრელი ვითარებისა, ლგბტი მოსახლეობა მაინც ინარჩუნებს რთულ სიტუაციასთან გამკლავების უნარს [1]. ამ ადამიანებისთვის ეს უნარი არის საშუალება იმისა, გამოასწორონ მათი ცხოვრების გარკვეული ასპექტები [1]; მათთვის ეს არის რთული გამოცდილებიდან სწრაფი „გამოჯანმრთელების“ შესაძლებლობა.

სექსუალური იდენტობის ფორმირების პროცესი და მასთან დაკავშირებული ცნებები, როგორიცაა, მაგალითად, „ქამინგაუთი“ და “სექსუალური თვით-მარკირება”, არ არის უნივერსალური და სახარბიელო პროცესი [1]. რთული გამოცდილებიდან „გამოჯანმრთელების“ უნარის ამოსავალი წერტილი არ არის მხოლოდ მაღალი თვით-შეფასება; ეს არის პირადი მოგზაურობა, რომელიც განსხვავებულად მიმდინარეობს სხვადასხვა კულტურაში. ზოგიერთისთვის ეს არის უნარი მართონ გრძნობები და იმპულსები. სხვებისთვის კი, ეს შეიძლება იყოს კარგი კომუნიკაციისა და პრობლემებთან გამკლავების უნარი. მაგალითად, კულტურას შეიძლება ჰქონდეს გავლენა იმაზე, თუ როგორ ემოციურ დამოკიდებულებაში არიან ადამიანები მნიშვნელოვან „სხვებთან“ ან ოჯახის წევრებთან [1].

იმისათვის, რომ უკეთესად გავერკვიოთ, თუ რა აგდებს ლგბტი ადამიანებს არახელსაყრელ ვითარებაში, უნდა გავითვალისწინოთ ის კონკრეტული სოციალური ფაქტორები (მაგ.: განათლებაზე ხელმისაწვდომობა, შემოსავალი, ზრუნვა ფსიქიკურ ჯანმრთელობაზე და სოციალური ქსელები), რომლებმაც შესაძლებელია ხელი შეუწყოს რთული გამოცდილებიდან „გამოჯანმრთელების“ უნარს.

ბევრ ქვეყანაში ჩატარებული გამოკვლევის საფუძველზე დადგინდა, რომ ლგბტი ინდივიდებს, რომლებსაც ოჯახისგან აქვთ მხარდაჭერა, აღენიშნებათ უფრო მაღალი თვითშეფასება და უკეთესი ფსიქიკური ჯანმრთელობა. ეს მონაცემები გამოქვეყნდა ბევრ ქვეყანაში ჩატარებული გამოკვლევის საფუძველზე, მათ შორის ამერიკაში მცხოვრებ ლბტ ქალებისა [2] და ისრაელში მცხოვრებ ლგბტ მოსახლეობასთან ჩატარებული კვლევის საფუძველზე [3]. ასეთი ტიპის მხარდაჭერა მიმსგავსებულია „შინაგან გაძლიერებასთან“, რომელიც მომდინარეობს ან ინდივიდისგან ან მისი ოჯახისგან. როდესაც არ არის ასეთი ტიპის მხარდაჭერა, ლგბტი თემის წარმომადგენლების უმრავლესობა ქმნის საკუთარ დაჯილდოების სისტემას („გარეგანი გაძლიერება“): სოციალური მედიის საშუალებით უკავშირდებიან თანამოაზრე ინდივიდებსა და თემებს [1].

ლგბტი ადამიანებისთვის სოციალური მედია სოციალური კაპიტალის წარმოების მნიშვნელოვანი საშუალებაა. ეს ურთიერთობები მათ ეხმარებათ ჯგუფზე მიკუთვნებულობის შეგრძნების ჩამოყალიბებაში, თემზე დაკვირვების, იდენტობის გამოხატვის და ემოციური მხარდაჭერის საშუალებით. სოციალურმა მედიამ შესაძლებელია შექმნას მეგობრული სულისკვეთება და ხელი შეუწყოს რთული გამოცდილებიდან „გამოჯანმრთელების“ უნარის გაძლიერებას, რაც განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია იმ ადამიანებისთვის, ვინც კონსერვატორულ რეგიონებში ცხოვრობენ. როგორც აღმოჩნდა, ლგბტი თემში არსებული ურთიერთობები ახდენს მშობლებისგან უარყოფის კონპენსირებას [2, 3]. ისეთ საზოგადოებებში, სადაც ოჯახის როლი ართულებს სექსუალობის და იდენტობის ტრადიციულ სოციალურ მოლოდინებთან ინტეგრირებას, ვირტუალური კომუნიკაციები განსაკუთრებულად მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა სოციალური კავშირების ხელშეწყობისათვის [5].

შუა 90-იანებამდე ლგბტი ადამიანებს სოციალურ კავშირებთან წვდომა ჰქონდათ მხოლოდ ტრადიციული მეთოდების გამოყენების საშუალებით, რაც ხელმისაწვდომი იყო მხოლოდ დიდ და საშუალო ზომის ქალაქებში მცხოვრები ადამიანებისთვის [1]. ლგბტი პოპულაციაში პრობლემებთან გამკლავების უნარის ხელშეწყობის მიზნით ინტერნეტ კომუნიკაციების გამოყენების შესაძლებლობები უსაზღვროა. ბევრისთვის სოციალური ქსელებისა და აპლიკაციების გამოყენებით კომუნიკაციების დამყარება ქმნის თემის არსებობის განცდას. ზოგისთვის კი, თავიანთ განცდებსა და მოსაზრებებზე ბლოგებსა და ონლაინ ჟურნალებში წერა თერაპიულ ფუნქციას ასრულებს. მაშასადამე, შემდგომი კვლევაა საჭირო იმის გასაანალიზებლად, თუ რა სოციო-კულტურული ასპექტები ახდენს ლგბტი თემში სირთულეების გადალახვის უნარის გაძლიერებასა და მხადრაჭერას.

ბიბლიოგრაფია:

[1] Wong, F.Y. (2015). In Search for the Many Faces of Community Resilience Among LGBT

Individuals. American Journal of Community Psychology, 55(1), 239-241. doi: 10.1007/s10464-015- 9703-

[2] Zimmerman, L., Darnell, D. D., Rhew, I., Lee, C. M., & Kaysen, D. (2015). Resilience in community: A

social ecological development model for early adult sexual minority women rejected by family. American

Journal of Community Psychology, 55(1), 179-190. doi:10.1007/s10646-015- 9702-6.

[3] Shilo, G., Antebi, N., & Mor, Z. (2015). Individual and community resilience factors among gay,

bisexual, queer, and questioning youth and adults in Israel. American Journal of Community

Psychology, 55(1), 215-227. doi:10.1007/s10646-014- 9693-x.

[4] Mak, W. W. S., Chong, E. S. K., Zhang, Y., & Pang, I. H. Y. (2015) Social media as social capital of

LGB individuals in Hong Kong: Its relations with group membership, stigma, and mental

wellbeing. American Journal of Community Psychology, 55(1), 228-238. doi:10.1007/s10646-014- 9699-2

[5] Chow, W.-S. (2000). Tongzhi: Politics of same sex eroticism in Chinese societies. New York:

Routledge

– See more at: http://www.impactprogram.org/research-blog/research- blog-social- media-amplifies-

community-resilience- among-lgbt- community/#sthash.TTmD1Dnh.hYO2FFCg.dpuf

შენიშვნები მანარქისტის მიმართ

12583729_10153859261138826_28699575_n

ავტორი: რეი ფილარი

მანარქისტი საუკეთესო აქტივისტია. მან ეს გულით იცის. მანარქისტი  ყველაზე რადიკალურ აქციას გეგმავს, მისი პირი ყველაზე აზრიან თეორიას ღაღადებს. მხოლოდ ის ერთადერთია განათლებით ნათელყოფილი. ჩვენ ყველამ უნდა წავიკითხოთ ადორნო, მაგრამ ადორნო მხოლოდ მანარქისტისთვისაა გასაგები.

მანარქისტს უყვარს ქალები. ამიტომ, არ სჭირდება ქალებს მოუსმინოს. მისი პოზიცია უფლებების პოლიტიკაა, კაცობა, თეთრკანიანობა. მისი ხმა უფრო მაღალია, მისი სიტყვები უფრო მართალი. მისი ანარქისტული მომავალი გარდაუვალია, სხვა თეთრი კაცების წიგნებიდან გადმოჟონილი. ეს უპირატესი ხედვაა. ნებისმიერ თემაზე მან უფრო მეტი იცის, ვიდრე შენ, რადგან ცოდნაში ხარისხი აქვს მიღებული.

მანარქისტისთვის ჩვენ ყველა ერთი ჯიშის ვართ. ადამიანთა ჯიშის. მანარქისტს იდენტობის პოლიტიკის ფობია აქვს. ის ოცნებობს, რომ ფერადკანიანებმა, ფემინისტებმა, ქვიარებმა შეწყვიტონ მემარცხენეთა ხლეჩვა. ეს ამჟავებულსახიანი “იდენტობისტები”  მთელ მის გართობას აფუჭებენ. მანარქისტს ჩაგვრა უფრო მეტად ესმის, ვიდრე ჩაგრულს. (მისი ერთ-ერთი მეგობარი შავკანიანია): რევოლუციის შემდეგ რასიზმი უბრალოდ გაქრება. თეთრკანიანი მუშა კაცის პოლიტიკა იდენტობის პოლიტიკა არაა, ეს ნამდვილი ბრძოლაა.

ხანდახან მანარქისტი ცოტათი განაწყენებულია. ის კაცი-ბავშვია. მას სურს, რომ მხედველობაში, პირველ რიგში, მისი საჭიროებები გაითვალისწინონ.  ამ წუთში მას არ შეუძლია შენი ემოციური მხარდაჭერა, ის ახლა ქმედებაზეა ორიენტირებული. ფიქრობს, რომ მისი დახმარება გჭირდება პრაქტიკული საკითხების გადაწყვეტისას. მისი სურვილია იღლიები  გაიპარსო, ის საკუთარ “შემთხვევით’ სექსიზმზე მუშაობს, უნდა აპატიო, ახლა ძალიან მძიმე პერიოდი აქვს.

“ბურჟუა” მანარქისტისთვის საყვარელი შეურაცხყოფაა. თავად ის არასოდესაა ბურჟუა.  მანარქისტს უყვარს ქაოსი. მოსწონს ქვიარ ულტრაძალადობა, თვითონაც ცოტათი ქვიარია იმიტომ, რომ პოლიამორია (ბევრ ქალს ტყნავს) და ცოტათი დომინანტიც. მანარქისტმა იცის, რომ ქორწინება კაპიტალისტური ინსტიტუტია, ამიტომ ის ურთერთობებში ანარქიას ეძებს. თავიდან იშორებს პატრიარქალურ შეზღუდვებს – ერთგულებას, პასუხისმგებლობას, საოჯახო საქმეს. მისი გელფრენდი ეჭვიანობისკენ არის მიდერეკილი და ეს სულაც არაა მანარქისტის ბრალი. სხვისი პარანოია რა მისი ბრალია. ეს ქალები რაღაცებს ცუდად იმახსოვრებენ და რატომღაც არასოდეს ტყნაურობენ ერთმანეთთან მის თვალწინ, რაც კარგად მიუთითებს იმაზე, რომ ქალთა გათავისუფლება ერთი დიდი ტყუილია.

მანარქისტი თავდადებული ფემინისტია, რადგან ბედნიერად ხმამაღლა აცხადებს, რომ   სახლს ალაგებს, შეუძლია შემოგთავაზოს ბავშვის გაზრდაში მონაწილეობა, ჭიქა ჩაიც კი გაგიკეთოს. თუმცა მაშინ, როცა არაგლამურული სამუშოს გაწევა მართლა საჭიროა, უცებ აღმოჩნდება, რომ ძალიან მნიშვნელოვანი საქმითაა დაკავებული. მანარქისტი ყოველთვის აქციების ცენტრშია […] ის ყველა აქციაზეა. შენ იყავი აქციაზე? მანარქისტი კაცური აღტაცების ნეტარებაშია. ის ეთანხმება იმ ქალებს, ვისთანაც ურთერთობის გაბმა უნდა იქამდე, სანამ ისინი “ხოს” იტყვიან.

მანარქიტმა იცის, რომ აქტივიზმი თეთრი კაცის გამოგონებაა. იდეები წარსული საძმოს პირველადი შრომაა, ისტორია კი მათი დამუშავება. ანარქიზმი, სოციალიზმი, კომუნიზმი – ეს ის სიტყვებია, რომელიც კაცთა გენიის დიდ ტრადიციას ასახავს. ამ წარსულში ზოგ ქალს ჰქონდა კარგი იდეები, ემა გოლდმანს, როზა ლუქსემბურგს, როსა პარკსს მაგალითად. აწმყოში ქალთა კარგი იდეები ფაშიზმს უტოლდება. უსაფრთხო სივრცეების პოლიტიკა ჩვილებისთვისაა, თეთრი კაცების გარეშე შეხვედრა უკურასიზმი, საზოგადოების მიმართ პასუხისმგებლობა – კუდიანებზე ნადირობა. მანარქიტი ვერ ხედავს ირონიას იმ განცხადებაში, რომ კაცებზე ნადირობენ. ახლა ისე ძნელია კაცისთვის ხმის ამოღება, ყოველთვის ცდილობენ  დაადუმონ.  

მიუხედავად იმისა, რომ არ წაუკითხავს, მანარქისტს უყვარს აკრიტიკოს ქალების, ფერადკანიანების, ტრანსების ნაშრომები. მას შუეძლია გითხრას, როგორ უნდა გაუმჯობესდეს სიტუაცია. შეუძლია ფილოსოფიურად აგიხსნას რატომაა შენი კამპანია არასწორი. რევოლუცია მოდის და დიდი არეულობა იქნება.

მანარქისტის ნამდვილი სახეა ძალადობა ქალის მიმართ, იმ ადამიანთა მიმართ ძალადობა, ვინც თეთრი არაა. იმ გოგოებთან უყვარს ურთერთობის გაბმა, ვინც “მისახედია”; მაშინ უნდა მოგტყნას, როცა გძინავს. ეს მისთვის გაუპატიურება არაა. სჯერა, რომ ქუჩაში შეურაცხყოფას არაფერი საერთო არ აქვს გაუპატიურებასთან, იმიტომ, რომ არ სწამს ექსკლუზიის პოლიტიკის, იმიტომ, რომ მოძალადესთან მეგობრობს. მისმა ძმაბიჭმა შეიძლება ორჯერ დაარტყა ხელი თავის გოგოს, მაგრამ ის კარგი აქტივისტია და ახლა მართლა ნანობს იმას, რაც გააკეთა.

მანარქისტი ფემინისტია, როცა ტყნაური უნდა. ის გამოიყენებს სექსუალური გათავისუფლების ენას იმისთვის, რომ სექსზე დაგითანხმოს. მაშინაც შეუძლია თავის თავს ფემინისტი დაარქვას, თუ გაგაუპატიურებს. დილით საზოგადოებაზე ილაპარაკებს და საღამოთი დაგარტყამს. გონებაჩლუნგობაში დაგდებს ბრალს. არც გაბედო მისი დამუნათება.

არ დასდო ბრალი მანარქისტს სექსუალურ შევწროვებაში. არც გაუპატიურებაში. რა ემართება უდანაშუალოს, სანამ მისი დანაშაული არაა დამტკიცებული? ყველა ქალი, ვინც გაუპტიურებას პოლიციაში აცხადებს კაპიტალისტი გამყიდველია. თუ პოლიციელს მისთხოვდება, მითუმეტეს, მაშინ იმსახურებს ძალადობას.

მანარქისტისთვის “ანარქიზმი” კაცების იერარქიული პოლიტიკაა, რომელზედაც ის ჯერ არაა პასუხისმგებელი. ის თეთრი, უპირატესი პატრიარქია, ის ყველა მემარეცხენე წრეა და ასე არიან მისი მეგობრებიც. მანარქისტი ერთი ნორმალური ტიპია, ვინც ცხოვრებას სამყაროს გაუჯობესებას უძღვნის. თუ რამე, შენ ანტირევოლუციონერი ხარ.

ჩვენ უმრავლესობას, განსაკუთრებით ქალებს ჩვენი საკუთარი ისტორია გვაქვს მანარქისტზე, მაგრამ მაინც ძნელია მასზე მოყოლა. მანარქისტი ამას გაურბის. ის პოპულარულია, ის სოლიდარობის პრაქტიკულ სამუშაოს ეწევა, ის საუკეთესო აქტივისტია, ის საუკეთესოა იმის ძახილში, რომ საუკეთესოა.

რაც განასხვავებს მანარქისტს ისაა, რომ არ დაგთანხმდება იმაზე, რომ ერთადერთია. არ მოგისმენს. მერე კი უპირატეობის შეგრძნებით აღვსებული აგიხსნის – რატომ არ ხარ შენ მართალი.

წყარო

რატომ არის ანტი-ფემინისტური იმის თქმა, რომ “ყველა ფემინისტი ლესბოსელი არაა”

Untitled-Infographic-31

ავტორი: კარმენ რიოსი

მე ფემინისტური მოძრაობიდან მოვდივარ. რაც ნიშნავს იმას, რომ ჰეტეროსექსუალ ქალებთან ერთად ბევრი მიმუშავია, რათა მოძრაობა გაზრდილიყო, მესაწვლებინა ადამიანებისთვის რა არის ფემინიზმი, გამეფანტა მითები ფემინიზმის შესახებ და ამემაღლებინა ცნობიერება გლობალურ დონეზე.

სწორედ ამ ფემინისტურ სივრცეებში გადავაწყდი კეთილი განზრახვის მქონე, აბსოლუტურად შესანიშნავი, როგორც წესი ჰეტეროსექსუალი კოლეგებისგან როგორ მიყვებოდნენ იმ ძველ ხაზს, რომელსაც ყველანი კარგად ვიცნობთ: ყველა ჩვენგანი ლესბოსელი არაა!”

სამწუხაროდ, ფემინიზმის შესახებ გავრცელებული მითების უმრავლესობა, რომელიც აფრთხობს ადამიანებს, უფრო მეტად ეხება იმას, თუ ვინ არიან ფემინისტები, ვიდრე იმას, თუ რას ვაკეთებთ ჩვენ ან რისი გვჯერა.

ხალხი წუხს იმაზე, რომ ჩვენ ყველანი ის ხალხი ვართ, ვინც ლიფებს ვწვავთ, ვისაც კაცები გვძულს, ჯადოქარი ლესბოსელები ვართ, უარს ვამბობთ გაპარსვაზე და საერთოდ არ გვაღელვებს კარგად გამოვიყურებით თუ არა.

მე მინდა ვიკითხო: მერე რა თუ ვართ?

ყველა ფემინისტი რომც ქვიარი იყოს, ფეხებსაც არ იპარსავდეს და ტყეშიც დადიოდეს შელოცვების აღსავლენად, მაინც ფეხებზე დავიკიდებდი. რა მნიშვნელობა აქვს?!

ზოგიერთი ფემინისტი გამხდარია, ზოგიერთი – ჭარბწონიანი. ზოგიერთი ქვიარია, ზოგიერთი  ჰეტეროსექსუალი. ზოგი იპარსავს და ზოგიც – არა.

არც ერთი ამათგანი არ ცვლის ფემინიზმის არსს: შექმნას სივრცე, და საბოლოო ჯამში, მთელი პლანეტა, რომელშიც ყველა ქალი უსაფრთხოდ იქნებამიუხედავად იმისა, თუ ვინ არიან ისინი.

ამიტომაც, როცა ხალხს ვეუბნებით, რომ ჭარბწონიანი არ ვართ, ყველანი მახინჯები არ ვართ ან რომ ყველანი ლესბოსელები არ ვართ – მიუხედავად იმისა, რომ ვიცით, რომ განსხვავებული წონას, გარეგნობას, სექსუალობას მოძრაობაში მნიშვნელობა არ აქვს, და სწორედ ასე ძლიერდება მოძრაობა – უზომოდ დიდ მავნებლობას ჩავდივართ.

ფემინიზმი ის მოძრაობაა, რომელიც ნორმების დამსხვრევას ეფუძნება.

პირველ რიგში, ის ხშირად აღიქმება, როგორც გენდერული ნორმების დარღვევა. ფემინიზმი უკუაგდებს იდეას, რომ ქალი მხოლოდ დიასახლისი და მომვლელი უნდა იყოს. ფემინიზმი უკუაგდებს გენდერის ბინარულ გაგბას, რომელიც ქალებს კაცებთან აჯიბრებს და მათ უქვემდებარებს. ფემინიზმი უკუაგდებს იდეას, რომ ჩვენს გენდერულ იდენტობასა და სექსუალობაში არის ისეთი რამ, რომელიც უნდა მოერგოს სხვა ადამიანების მოლოდინებს.

მაგრამ ფემინიზმი სხვა ნორმების დამსხვრევაც არის. ის ხშირად უკეთებს პირდაპირ გამოწვევას ჩვენს კულტურაში გადგმულ ჩაგვრის ფესვებს.

ფემინიზმი არის მოძრაობა, რომლიც აცხადებს, რომ ეკონომიკური სამართლიანობა მიბმულია გათავისუფლებასთან. ეს არის მოძრაობა, რომელიც საკუთარ თავშივე მოითხოვს ფერადკანიანი ქალების, ქვიარ ქალების, ტრანსი ქალების, აგენდერი და გენდერულად არაკონფორმული ადამიანების ჩართულობას.

ეს არის გლობალური ხედვის მოძრაობა, რომელიც მთელი მსოფლიოდან აჟღერებს იმ ადამიანების ხმებს, რომლებიც საკუთარ თავს ადვოკატირებენ პატრიარქატის წინააღმდეგ.

არა, ყველა ჩვენგანი ლესბოსელი არ არის. მაგრამ ზოგიერთი ჩვენგანი არის. ეს ერთ-ერთი იმ გარემოებათაგანია, რომელიც თანამედროვე ფემინისტურ მოძრაობას ქმნის და რომელიც ფორმას აძლევს მიმართულებას. ეს არის ის, რის გამოც ამაყად გაკეთებული განცხადება, რომ “ყველა ჩვენგანი ლესბოსელი არ არის” მიუღებელია.

როდესაც ბოდიშს ვიხდით ისეთი რამეებისთვის, რამაც ფემინიზმს რადიკალურობა შესძინა; როცა ბოდიშს ვიხდით ჩვენი თემის და მოძრაობის იმ ასპექტებისთვის, რომელიც ნორმატიულობას სპობს, ჩვენ ვამახინჯებთ წარმოდგენას იმის შესახებ, რასაც წარმოვადგენთ.

ქვემოთ მოყვანილი სამი მოსაზრება ასახავს იმას, თუ რას ეუბნებით ადამიანებს, როცა აცხადებთ, რომ „ყველა ფემინისტი ლესბოსელი არაა. ეს არის სამი მიზეზი იმისა, თუ რატომ არ უნდა ამბობდეთ ამას.

  1. იმიტომ, რომ „ყველა ჩვენგანი ლესბოსელი არ არის“ ფემინიზმს ნორმალურობის მჩაგვრელი სტანდარტებით განმარტავს

როდესაც ჩვენ ვსაუბრობთ ნორმაზე, ჩვენ ვსაუბრობთ საზიანო და მჩაგვრელი სოციალური სტრუქტურების სერიაზე, რომელთა მეშვეობით ნარჩუნდება ძალაუფლების დისბალანსი.

ნორმა პატრიარქატია, თეთრის უზენაესობა, კლასიზმი, ჰეტეროსექსიზმი, სის–სექსიზმი და პრივილეგიის სისტემის სხვა გამოვლინებები, რომელიც ამ ერთ ფრაზაშია გახვეული.

ჩვენ ისეთ კულტურაში ვართ გაზრდილი, რომელიც ცდილობს ეს ნორმა მოგვახვიოს თავს – ფემინიზმის ერთ-ერთი მთავარი მიზანი ამ ნორმის დამსხვრევა და მისი ჩანაცვლებაა იმ სოციალური იდეებით, რომელიც უფრო სამართლიანი, თანასწორი და დაბალანსებულია.

სწორედ სოციალური ნორმები ეუბნება ქალს, რომ იგი დიასახლისი და დედა უნდა იყოს, მეტი არაფერი. სწორედ სოციალური ნორმები ამბობენ, რომ ქალი უნდა აკეთებდეს ყველაფერს, რაც კი შეუძლია. რათა ასიამოვნოს და მოაწონოს კაცს, და საკუთარი თავი განსაზღვროს კაცთან მიმართებით.

ეს ის სოციალური ნორმებია, რომელიც გვეუბნება: სისგენდერი, გამხდარი, თეთრი ქალები იდეალურები არიან, არათეთრკანიანი და ტრანსი ქალები  – მათზე ნაკლები. სოციალური ნორმები ისაა, ღარიბ ქალებს რომ არცხვენს. სოციალური ნორმაა, მარტოხელა დედას რომ უნდა ანამუთებს.

და სოციალური ნორმებია ის, რომელიც განსაზღვრავს ქვიარ ქალებს – კერძოდ, ლესბოსელებს – როგორც არამიმზიდველს, შეუმდგარ ადამიანებს, რომლებიც ვერ მოერგნენ ხისტი მოლოდინების მთელ რიგს.

ჩვენ, როგორც ფემინისტები, უნდა ვიცნობდეთ ან ნორმებს, ვიდრე გვჯეროდეს მათი.

ჩვენ უნდა ვაღიაროთ და დავიმახსოვროთ, რომ ქვიარ ქალები მთავარი მოთამაშეები იყვნენ ფემინისტურ მოძრაობაში. ჩვენ უნდა მადლიერი ვიყოთ იმისთვის, რომ მათ ხელახლა განსაზღვრეს და გამოიწვიეს დომინანტური ფემინისტური დისკურსი და გააფართოეს ჰორიზონტი იმისა, თუ რა სახის შეიძლებოდა ყოფილიყო ქალების გაძლიერება.

ჩვენ უნდა ვიცოდეთ, რომ ქვიარ ქალები, მსგავსად სხვა ქალებისა, რომლებიც ინტერსექციურ ჩაგვრაში ცხოვრობენ, ფემინისტური მოძრაობის აქტივი არიან – მისი  არსებობისა და ტრაექტორიის მნიშვნელოვანი ნაწილი.

და ამისთვის ბოდიში არ უნდა მოვიხადოთ.

მაგრამ როდესაც ადამიანებს ვეუბნებით, რომ ჩვენ ყველანი ლესბოსელები არ ვართ, სწორედ ბოდიშის მოხდაა. როდესაც ვამბობთ ამას, ჩვენ ზემოთ აღნიშნულ ნორმებს მივსდევთ.

ჩვენ ვცდილობთ ფემინიზმი გავხადოთ უფრო მიმზიდველი და მომხიბვლელი, და ამას ვაკეთებთ ჩვენი დებიდან ზოგიერთის გაყიდვით.

როდესაც ვამბობთ ამას,  ჩვენ, ფაქტობრივად,  ჩვენი მოძრაობის არასწორად განსაზღვრას ვახდენთ. რადგანაც, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ ყველანი ლესბოსელები არ ვართ, ჩვენ მაინც ვართ მოძრაობა, რომელსაც ესმის და რომელიც უნდა იდგეს იმ იდეის სადარაჯოზე, რომელიც ამბობს: არაფერი ცუდი არაა იმაში, რომ ზოგიერთი ჩვენგანი ლესბოსელია.

ქვიარი ფემინისტების გამო ბოდიშის მოხდა ნიშნავს იმას, რომ გარკვეულწილად ვიცავთ იმ სოციალურ ნორმებს, რომლებიც აზიანებს ქალს, და ზოგადად, ხალხს.

და ამაში კარგი არაფერი არ არის.

  1. ასეთი განცხადება ახდენს ქვიარ ფემინისტების იზოლაციას და ბრალს სდებს მათ.

როდესაც ხარ ქვიარი და გესმის, რომ შენი იდენტობის გამო ვიღაც ბოდიშს იხდის, სასიამოვნო შეგრძნება ნამდვილად არ გეუფლება.

როდესაც ჩემი კოლეგები ან თანამებრძოლები ეუბნებიან ადამიანებს,, „არ იდარდოთ, ყველა ლესბოსელი არ ვართ!“ მგონია, რომ ჩემი იდენტობადა ჩემი ყოფნა მოძრაობაშიმათთვის დაბრკოლება ან ამარცხვინოა.

მტკივნეულია, გესმოდეს, როგორ ითხოვენ  შენი კოლეგები პატიებას იმის გამო, რომ ხარ ის, ვინც ხარ. რადგან, „ყველანი ლესბოსელები არ ვართ“ ისე მესმის, რომ მე, როგორც ლესბოსელი, არ მივეკუთვნები მათ ან სამარცხვინო ვარ მიუხედავად იმისა, თუ როგორი ვარ.

ფემინიზმი ისტორიულად იბრძოდა ქვიარ ქალებისთვის დროსა და სივრცის გაჩენისთვის. მეორე ტალღის განმავლობაში ლესბოსელებს კოლექტიურად მოიხსენიებდნენ „ლავანდის მუქარად“ – ფემინისტები ამ ტერმინით იმას აღნიშნავდნენ, რომ ქვიარ ქალებმა და მათმა არსებობამ ფემინისტურ აქტივიზმში მოძრაობა გააუარესა.

ფემინისტები ამ პერიოდში გრძნობდნენ, რომ ქვიარ ქალები ფემინიზმის მიზანს დააზიანებდნენ გამოჩენითა და საკუთარი არსებობის ამაყად გაცხადებით. ეს ისტორია არ არის ძალიან ძველი, ფემინისტური მოძრაობას კვლავ ბრძოლების გადატანა უხდება იმისთვის, რომ მოუსმინოს და აქცენტი გააკეთოს ქვიარ ქალებზე მიუხედავად ათწლეულების დებატებისა, მიუხედავად მრავალწლოვანი დისკუსიისა და ქვიარ ქალებისა და ჰეტეროსექსუალი ქალების თანამშრომლობისა გენდერული თანასწორობის სახელის ქვეშ.

როდესაც ქვიარ ქალი მიჩნეულია იმად, რის გამოც ფემინიზმს უნდა რცხვენოდეს, ჩვენ ვერ  ვიგრძნობთ კეთილგანწყობას ან დაფასებას ან უსაფრთხობას ფემინისტურ სივრცეში. როდესაც ხალხი იუმორით ბოდიშს იხდის ჩვენ გამო, ისინი აძლიერებენ იდეას, რომ ჩვენი სექსუალობა ცუდია.

„ყველა ლესბოსელი არ ვართ!“  თანხმობაა იმაზე, თუ როგორი უნდა იყოს ფემინისტი. ამ დროს თქვენ აცხადებთ, რომ ლესბოსელები ფემინისტებს არ განეკუთვნებიან.

მაგრამ ჩვენ ვეკუთვნით.

ლგბტქია+ უფლებები და ფემინისტური მოძრაობა ხშირად ერთმანეთს ფარავს და საერთოც ბევრი აქვთ. ქალების გათავისუფლებისა და ქვიარ გათავისუფლებისთვის ბრძოლა მხოლოდ პარალელური მოვლენები არ არის. ისინი ერთმანთშია გადახლართული. შეუძლებელია ქვიარი ქალი სრულად გათავისუფლდეს, ვიდრე უსაფრთხოდ და მიღებულად არ ვიგრძნობთ თავს, როგორც ქალები და როგორც ქვიარ ადამიანები.

ჩვენ ვიმსახურებთ სივრცეს ლგბტქია+ უფლებების მოძრაობაში, რომელიც ისტორიულად დომინირებული იყო სის-გეი კაცის მიერ. და ჩვენ ბოლომდე გვჯერა იმისაც, რომ ვიმსახურებთ სივრცეს ფემინისტურ მოძრაობაში.

დროა “ლავანდის მუქარის“ აჩრდილი გაქრეს, ეს ნიშნავს, რომ დროა ფემინისტებმა შეწყვიტონ ლესბოსელებისთვის ცილის წამება, რომ მათი ყოფნა მოძრაობაში ფემინიზმს ნაკლებად ვალიდურსა და ნაკლებად ღირებულს ხდის.

  1. იმიტომ, რომ ის აძლიერებს ანტიქვიარ სტიგმას.

მხოლოდ ფემინისტური მოძრაობა და ფემინისტები არ არიან გულგრილი ქვიარ უფლებების მიმართ. მთლიანად საზოგადოებაა ასეთი.

ლგბტქია+ ადამიანები საუკუნეებია სტიგმატიზაციას განიცდიან, საზღვრებსა და ცივილიზაციებს მიღმა.

სტიგმა მტკივნეულია. სინამდვილეში, სტიგმამ შეიძლება მოგკლას.

ლგბტქია+ ქალები, განსაკუთრებით ტრანსი ქალები, მასკულინური ქვიარ ქალები, არაბინარული ქალები და ფერადკანიანი ქვიარ ქალები ძალადობ, შევიწროებსა და დისკრიმინაცი უფრო ხშირად განიცდიან, ვიდრე ბევრი მათი კოლეგა.

ჩვენს სის–სექსისტ, პატრიარქალურ საზოგადოებაში ლესბოსელები წარმოადგენენ მეტად უნიკალურ საფრთხეს. რიგ შემთხვევებში ჩვენ უკიდურესად „უცხოები“ ვართ.

ჩვენ ვართ ქალები, ვინც დაუმორჩილებლობას ვუცხადებთ ნორმატიულ ჰეტეროსექსუალობას. ჩვენ ვართ ქალები, რომლებიც ვაღიარებთ ჩვენს იდენტობას მიუხედავად დისკურსისა, რომელიც გვეუბნება რომ ჩვენი იდენტობები ნამდვილი არ არის. ჩვენ ის ქალები ვართ, რომლებიც ზოგჯერ ვირგებთ მასკულინობას, ან რომლებიც ვაღმერთებთ ფემინურობას, ან ვინც უარს ვამბობთ იდეალური სილამაზის სტანდარტებზე, რომელიც კაცთა მზერამ შექმნა.

და ისევ, ჩვენ ის ქალები ვართ, რომლებიც ათასგვარ სტიგმატიზაციას, დამცირებას და დისკრიმინაციას განვიცდით ამგვარი ცხოვრებისთვის.

ხალხი განრისხებულია იმის გამო, რომ ორ ქალს შეუძლია შექმნას ოჯახი კაცის გარეშე, რადგან სექსისტური იდეები გვეუბნება, რომ ქალების ცხოვრების ცენტრში კაცი უნდა იდგეს. ზოგიერთი თემი უარს აცხადებს მიიღოს ქალების ერთიანობის იდეა, რადგან საზოგადოებრივი ნორმები მკაცრ გენდერულ როლებს აწესებს, რომელიც გვაიძულებს მოვერგოთ ქალის კონკრეტულ ტიპს, თითქოს სხვა არც არსებობდეს.

როდესაც ფემინისტები ქვიარობის ცნებას სირცხვილთან აკავშირებენ, ისინი აძლიერებენ ანტიბტქია+ სტიგმას, რომელმაც ქვიარ ქალები ძალადობის, შეურაცხყოფის და მკვლელობის მსხვერპლად აქცია.

მოსაზრება, რომ ქვიარობა ნეგატიური მოვლენაა, რომ ქვიარი ქალების არსებობა მოძრაობაში ცუდია, პირდაპირ კვებავს იმ კულტურას, რომელიც ლგბტქია+ არსებობას აუფასურებს და ამ ადამიანებს უხილავ მსხვერპლებად ტოვებს.

როდესაც ჩვენ ვკვებავთ ამ კულტურულ წარმოდგენებს ლგბტქია+ ადამიანების მიმართ, ჩვენ ვკვებავთ პატრიარქატსაც და სექსიზმსაც.

***

ღრმად მწამს ფემინიზმის, რომელიც სივრცეს ტოვებს ყველა ჩვენგანისთვის.

მე მინდა ჩემი ფემინიზმი იყოს ისეთი, რომელიც გამოათავისუფლების სივრცეს კლასზე, რასაზე, გედერსა და სექსუალობაზე სასაუბროდ. მე მინდა ჩემი ფემინიზმი იყოს ისეთი, რომელშიც ის ადამიანები გახდებიან მოძრაობის ნაწილი, რომლებიც ყველა ქალის უფლებებისთვის იბრძვიან  – ყველა ქალის უფლებისთვის – მნიშვნელობა არ აქვს როგორი ქალის.

ფემინისტური მოძრაობა დამეხმარა, მესწავლა როგორ უნდა შევწყვიტო ბოდიშის მოხდა იმის გამო თუ ვინ ვარ.

ფემინიზმმა მასწავლა როგორ უნდა წამოვდგე და ვიყო ამაყი ჩემი მე–ს თითოეული ნაწილით.

ფემინიზმმა მასწავლა როგორ უნდა ვილაპარაკო ჩემი, როგორც შერეული რასის მუშათა კლასის ქვიარ ფემინისტის, გამოცდილების შესახებ ხმის ჩაწტყვეტის ან რაიმე სხვა სახის სირცხვილის განცდის გარეშე. ფემინიზმა მასწავლა როგორ უნდა მიყვარდეს ჩემი სხეული, ვინ ვიყავი შინაგანად, სად მივდიოდი და რა მინდოდა.

მე არ მინდა ვიყო იმ ფემინისტური მოძრაობის ნაწილი, რომელიც ბოდიშს იხდის ვინმეს ან რამის გამო, რაც ჩვენ ვართ.  არ მინდა, ვიყო იმ ფემინისტური მოძრაობის ნაწილი, რომელიც ინარჩუნებს და აღმერთებს ნორმატიულობას.

მე არ მინდა იმ ფემინისტური მოძრაობის ნაწილი ვიყო, რომელიც მოქმედებს იმ ათასგვარი ნაგავის  შენარჩუნებით, რომელიც გვასწავლა სამყარომ და რომელიც გვაიძულებს თავი ნაკლებად ღირებულად ან ცუდად ვიგრძნოთ.

არა მგონია, რომელიმე ჩვენგანი ამას დათანხმდეს.

ჩვენ ყველა ლესბოსელები არ ვართ. მაგრამ ზოგიერთი ჩვენგანი არის. მე ვარ. და ბოდიში, მაგრამ ამის გამო არ ვწუხვარ.

შეურაცხყოფის ასარიდებლად თავს კაცად ვასაღებდი

Playing Video Games --- Image by © Royalty-Free/Corbis

ავტორი: ელის უილიამსი
ორი წლის წინ ყოფილ შეყვარებულ ბიჭთან ერთად ონლაინ-ვიდეო თამაშების თამაში დავიწყე. ათასობით ადამიანს ვეთამაშებოდით. მალე თამაშის უმაღლეს დონეს მივაღწიე, მაგრამ ამ დონეზე თამაში და ქალად იდენტიფიცირება ნელ-ნელა ზედმეტი თავის ტკივილი გახდა. სხვა მოთამაშეებს, უბრალოდ, არ სჯეროდათ, რომ გოგო ვიყავი და ყოველთვის მთხოვდნენ ამის დამტკიცებას.

შეცდომას თუ დავუშებდი, ეს სხვების თვალში იმიტომ ხდებოდა, რომ „გოგო ვარ“, კარგად თუ ვითამაშებდი, ამას მხოლოდ იმ ფაქტორს აბრალებდნენ, რომ “ვიღაცებს ჩემი მოტყვნა უნდათ.” ამის შემდეგ გადავწყვიტე, უბრალოდ, მეთამაშა, როგორც მამრობითი სქესის მოთამაშეს და პრობლემებიც აღარმქონია.

უფრო მეტადაც ვერთობოდი. უფრო მეტი იყო შეჯიბრი, და არა _ შემწყნარებლური ჟესტები იმასთან შედარებით, რაც მაშინ ვლინდებოდა, როცა ქალ მოთამაშედ ვთამაშობდი. მანამდე ისეთ რაღაცებს მიხსნიდნენ ხოლმე, რაშიც დახმარება არ მჭირდებოდა,  წარმატებული თამაშის დროს კი მათ კომენტარებს ქვეტექსტად გასდევდა: „ამას იმიტომ მიაღწიე, რომ დაგეხმარეთ“.

ყველაფერი კარგად მიდიოდა, სანამ WoW (World of Warcraft) -ის უამაღლეს დონეზე თამაში არ დავიწყე.

ჯგუფში რომ გავწევრიანებულიყავი, გასაუბრების მსგავსი პროცესი უნდა გამევლო, სადაც მომიწია იმის გამჟღავნებამ, რომ გოგო ვარ.

ჯგუფის მოთამაშეები ძალიან მეგობრულები იყვნენ, გარდა ერთისა.

როგორღაც ჩემი გვარი გაიგო და სოციალურ მედიაში ჩემზე დაკვირვება დაიწყო. თამაშის დროს ისეთ უადგილო კომენტარებს მწერდა ხოლმე… მაგალითად, „ძალიან მომწონს შენი ახალი ვარცხნილობა“. მგონი, ინტიმურობის შექმნის ძალიან უცნაური მცდელობა იყო. როდესაც ამ საკითხის მოგვარება ვცადე, ზეწოლა მისი მხრიდან კიდევ უფრო გაძლიერდა. დაიწყო ჩემზე პირადი ინფორმაციის მოგროვება და სექსუალური შინაარსის მეილების წერა. როგორღაც ჩემი სახლის მისამართიც გაიგო.

მიუხედავად იმისა, რომ ცდილობდა, ცალკე ელაპარაკა ჩემთან, ჯგუფის წევრებმა მაინც იცოდნენ, რა ხდებოდა.

აზრები განსხვავებული იყო. ზოგი ფიქრობდა რომ პრობლემის მარტივად გადაჭრა ჯგუფში ქალი მოთამაშეების არმიღებით შეიძლებოდა. ერთ-ერთმა მოთამაშემ აგრესორის გაგდება გვირჩია. საბოლოოდ, არ მინდოდა, ჯგუფის დაშლის მიზეზი გავმხდარიყავი.

ასე რომ, ვიყავი ჩუმად.

იმდენი ქალი მოთამაშე ვიცი,რომლებსაც მსგავს ტიპებთან უწევთ ურთიერთობა… იწყებენ მეგობრობით და თავიდან არც კი დაეჭვდები ამაში. მერე უფრო მეტს ითხოვენ და როცა “არას” ეუბნები, აგრესიულები ხდებიან.

სახლში მიღებული წერილებისშინაარსი კიდევ უფრო ძალადობრივი ხდებოდა. მუქარებში ისეთ დეტალებს ახსენებდა, რაც მხოლოდ მეგობრებთან მქონდა გაზიარებული. მერე ვიწექი ფხიზლად და ვფიქრობდი, რა შეიძლებოდა, გაეკეთებინა.

ბოლოს და ბოლოს, გავარკვიე, რომ ეს ტიპი შტატებში ცხოვრობდა, რაც დიდი შვება იყო. შევიცვალე ელ-ფოსტის მისამართი და დავბლოკე ყველა ის ანგარიში სოციალურ მედიაში, რომელთა მფლობელებსაც არ ვიცნობდი. როგორც იქნა, გაუჩინარდა.

ბევრი ქალის მსგავსად, იმაზეც ვფიქრობდი, როგორ შევუწყვე ხელი ამ ინციდენტს. „აი, თავაზიანი რომ არ ვყოფილიყავი?“ ან „ცრუ იმედები ხომ არ მივეცი“? ვიდეო-თამაშების სამყაროც მსხვერპლის დადანაშაულების გარშემო ტრიალებს.  „თუ არ უნდოდა, რომ შეურაცხყოფის ობიექტი გამხდარიყო, პირველ რიგში, საერთოდ არაფერი არ უნდა ეთქვა,“ – ამის მსგავსმა არგუმენტებმა შინაარსიანი დებატის ქონის შანსები გააქარწყლა.

სათამაშო კულტურა ძლიერაა შეცვლილი და ახლა უფრო მეტი ქალია თამაშებში ჩართული, მაგრამ მიღებული გამოცდილება იმდენად ცუდი იყო, რომ გაწამებული დამტოვა. ოდესმე ონლაინ-თამაშს თუ დავუბრუნდები, ჯერ დავრწმუნდები, რომ ანგარიშები, რომლებსაც თამაშისას ვიყენებ, ჩემს ვირტუალურ იდენტობაზე გასვლის საშუალებას არ იძლევა.

წყარო

ჩემი ფემინიზმი იქნება ან ინტერსექციური, ან – უაზრო

ფემ

ავტორი: ფლავია ძოდანი

ჩემი ფემინიზმი იქნება ან იტერსექციური[1] ან _ უაზრო.

აბა, წარმოიდგინე: მე მთელი ხმით გავყვირი ამ ბლოგის სათაურს. გაბრაზებული ვარ. უფრო სწორად _ ძალიან გაბრაზებული. სწორედ ამას ვუყვირი ახლა ჩემი კომპიუტერის ეკრანს. სწორედ ამას ვუყვირი ახლა არავის და, ამავდროულად, ყველას. შენც, მათ შორის. შენ, ადამიანს, რომლის შესახებაც არასდროს მსენია, რომელსაც, შეიძლება, ერთხელაც არ დაუტოვებია კომენტარი ამ ბლოგზე ან ნებისმიერ სხვა გამოცემაზე, სადაც რეგულარულად ვჯღაბნი ჩემს არეულ-დარეულ იდეებს. მიუხედავად იმისა, რომ ჩევნ არასდროს შევხვედრივართ, ამ წუთას მე სწორედ შენ გიყვირი. ჩემი ფემინიზმი ან ინტერსექციური იქნება, ანდა _ უაზრო! ამას იმიტომ ვყვირი, რომ მინდა დაგარწმუნო, მინდა გაგაგებინო, რომ ეს არ არის არჩევანი ან აბსტრაქტული ცნება ან ინტელექტუალური სავარჯიშო. მე იმიტომ არ ვყვირი, რომ, ნუ, აზზე ხარ, ახლახანს აღმოვაჩინე ინტერსექციურობა და აუ პროსტა რა მაგარიაააააა! პროსტა აუცილებლად უნდა წაიკითხოოოოოოო.

არა. ჩემი ფემინიზმი აუცილებლად ინტერსექციური უნდა იყოს, რადგანაც, როგორც სამხრეთამერიკელი, როგოც ლათინოსი, როგორც ადამიანი, რომელმაც კარგად იცის გლობალური სამხრეთის ზოგიერთი ნაწილი იმის გამო, რომ თავად სამხრეთელია, როგორც ევროპაში მცხოვრები იმიგრანტი, როგორც ქალი, მე გავეჩხირე იმ იდიოტობის ეპიცენტრში, რასაც “ქაქის ფენოვან ნამცხვარს” ვეძახი. ქაქის ფენოვანი ნამცხვარი არის ყლეობის ყველა ის ფენა, რაც ჩემ ზემოთ, ჩემ ქვემოთ, ჩემ გვერდით, ჩემ გარშემო ხდება; და ამ მეტაფორულ ფენოვან ნამცხვარში, რომელსაც ექსკრემენეტების მრავალი ფენა აქვს, მე ვარ ის ტკბილი კრემი, რომელმაც ნამცხვარი უნდა გააგემრიელოს, რომ ვიღაც სხვამ, უფრო კონკრეტულად კი, კირიარჩიმ, გემრიელად მიმირთავს. და, აი საქმე რა არის: სანამ მე შენ გიყვირი, მე ასევე გთხოვ… არა, კი არ გთხოვ, მოვითხოვ შენგან, რომ შენც ჩემთან ერთად იყვირო. მე გთხოვ სწორედ ისე გაბრაზდე, როგორც მე გამაბრაზეს ამ ბოლო კვირის მანძილზე; რადგან ბრაზის, გულწრფელი აღშფოთებისა და ცვლილებების ღრმა, დაუღალავი მოთხოვნის გარეშე ჩემი ფემინიზმი, შენი ფემინიზმი, ყველას ფემინიზმი საბოლოოდ მარცხს განიცდის. უაზრო იქნება.

ბოლო კვირაა, ამას ხშირად ვყვირი. იმიტომ, რომ მე მიყვარს “შეაერთე წერტილების” (როგორც სმითმა თქვა) თამაში პოლიტიკური პრაქტიკის საკითხებში. მე “შეაერთე წერტილებს” ვთამაშობ მიუხედავად იმისა, რომ ხანდახან ნათლად გამოხატული სურათის ნაცვლად ვიღებ დაახლოებით ისეთ გამოსახულებას, რასაც ჩემი ერთი წლის დიშვილი შექმნიდა, ყავის მაგიდასთან მჯდომი ფლომასტერებით რომ თამაშობს ხოლმე. იმის თქმა მინდა, რომ ხანდახან, სურათი, რომელსაც მე ვხატავ, როდესაც ცალკეულ წერტილებს ვაკავშირებ, შეიძლება უაზროდ მოგეჩვენოთ, ან არაზუსტი იყოს, ან გამომრჩეს რამდენიმე წერტილი, რომელიც აუცილებელია იმისათვის, რომ ნამდვილი გამოსახულება შედგეს. მაგრამ თანახმა ვარ, გადავიხადო ზოგჯერ უაზრობის თქმის საფასური, თუ ეს საბოლოოდ სწორ პასუხამდე მიმიყვანს. მე მირჩევნია, ზოგჯერ ჩემი ნათქვამი საფუძველს მოკლებული აზრის შთაბეჭდილებას ტოვებდეს, ვიდრე საერთოდ გამომრჩეს ის სურათი, რომელსაც ქაქის ფენოვანი ნამცხვარი ქმნის. და ბოლო დღეებია წერტილების დაკავშირების თამაშს ჩვეულებრივზე კიდევ უფრო ხშირად ვთამაშობ.

სწორედ ამიტომ ვარ გაბრაზებული. სწორედ ამიტომ გამიცრუა იმედები ფემინიზმმა. ფემინიზმო! მე შენ ძალიან გამიცრუე იმედები. იმდენად, რომ ამ იარლიყის საერთოდ მოშორებაზეც კი დავფიქრდი. და ასე რომ მომხდარიყო, გამოვიყენებდი ახალ იარლიყს, რომელიც ბოლომდე ასახავს ჩემს პოლიტიკას: ალის მსროლელიზმი. რადგანაც მე ცეცხლი წავუკიდე ფემინიზმს, მისი ფერფლით ჩემი კატების ტუალეტებს ვავსებ და მათ ამ ფერფლზე ვაფსმევინებ. აი, ასეთი გაბრაზებული ვარ ფემინიზმზე ამ კვირაში. კატის ტუალეტის დონემდე აღწევს ჩემი ბრაზი.

ამ კვირის ქაქის ფენოვანი ნამცხვრის ფენა პირველი:

ჩემი ბრაზი თავდაპირველად გამოიწვია ერთმა ჩვეულებრივმა ფოტომ, ყვითელმა პლაკატმა, რომელიც ფლომასტრით დაწერილს გავს. ამ პლაკატის მიხედვით “ქალი არის ნ*-ის ექვივალენტი დღევანდელ მსოფლიოში”. პლაკატი ნიუ იორკში “თეთრკანიანი ბოზების” მსვლელობის ერთ-ერთ მონაწილეს ეჭირა. დარწმუნებული ვარ, ამ დროისთვის უკვე იცით ეს ამბავი. და ამაზე ცოტა გავბრაზდი. გავბრაზდი, რომ ვიღაც ვერ ვხდება, როგორი საზიანო, როგორი ქაქური საქციელია ეს. გავბრაზდი, რომ ვიღაცამ არც კი იცის ამ სიტყვის ისტორია; რომ ქალმა, რომელიც ჩემსავით ფემინისტად მიიჩნევს თავს, საკლასო ოთახში შესვლამდე უბრალო საშინაო დავალება ვერ შეასრულა.  გული დამწყდა და გავბრაზდი. და მერე კიდევ დამწყდა გული და კიდევ გავბრაზდი. უბრალო საშინაო დავალება არ გულისხმობს იმ აკადემიური ნაშრომების წაკითხვას, რომლებიც სიღრმისეულად განიხილავენ მონობის ისტორიას, მის მემკვიდრეობას, კოლონიალიზმს და იმ იდეას, რომ საუკუნეების მანძილზე (და, პრაქტიკულად, დღევანდელ დღემდე) შავკანიანი ქალები გაუპატიურებისთვის შეუფერებლად მიიჩნეოდნენ, რომ ეს ნ* სხეულები არაადამიანურ სხეულებად ითვლებოდნენ (და სამწუხაროდ, ხშირად დღესაც ასე ითვლებიან). არა, მე ამ ყველაფრის დეტალურ ცოდნას სულაც არ მოვითხოვდი. მხოლოდ თანაგრძნობის უბრალო, ადამიანური უნარის იმედი მქონდა. ამ სიტყვის მნიშვნელობის მინიმალურ გაგებას ველოდი. ვიკიპედიის დონის ცოდნას, რაც ფემინისტური აქტივიზმის ანა-ბანაა. და როცა ეს პლაკატი დავინახე, ამ კვირაში პირველად მაშინ ვიყვირე, “ჩემი ფემინიზმი იქნება ან ინტერსექციური, ან _ უაზრო”. მე ყოველ თგვენგანს გიყვიროდით, ყველას და არავის. (სწორედ ამ მომენტში, ჩემს ყველაზე პატარა კატას ცოტა შეეშინდა ჩემი კივილის, მაგრამ სიამოვნებით ამოიკნავლა იმის წარმოდგენაზე, რომ ფემინიზმი მის ტუალეტში ამოყოფდა თავს). და ახლა ყურში ჩამესმის თქვენი პასუხი “კი მაგრამ, ფლავია! რაში გადარდებს ეს ამბავი?! ეს ერთი პლაკატი ნიუ იორკის ბოზების მსვლელობის ნაწილი იყო! სულ სხვა კონტინენტზე! მერე შენ რა?!”. საქმე ისაა, რომ ჩემი პოლიტიკა მთლიანად ანტირასიზმზეა. უფრო მეტიც, რასიზმი, ალბათ, ის საკითხია, რომელთანაც ყველაზე მეტი ბრძოლა და ჭიდილი მაქვს. ჩემს ფემინიზმში, ჩემს პოლიტიკურ აქტივობაში, ჩემს ნაწერებში, ჩემს მოტყნულ ყოველდღიურ ცხოვრებაში.  როდესაც ჩემი აქცენტის გამო დამცინავ შენიშვნებს ვაწყდები, როდესაც ადამიანები ღიად იკიდებენ ფეხზე ჩემს პოლიტიკურ შეხედულებებს კამათში იმის გამო, რომ ჰოლანდიური სიტყვა არასწორად გამოვთქვი, როდესაც მე “იმ ხალხზე” (ჩემსავით არადასავლელ იმიგრანტებზე) მიყვებიან, როდესაც სახეში მუშტს მირტყამენ, რაც ერთხელ უკვე მოხდა, როცა მთვრალმა ნაბიჭვარმა მუშტის მოქნევამდე “უცხოელი მუტელი” მიწოდა.  ჩემი ფემინიზმი აუცილებლად უნდა იყოს ანტირასისტული იმის გამო, რომ ჩემს პირად ქაქის ფენოვან ნამცხვარში მნიშვნელოვანი ფენაა.

ამ კვირის ქაქის ფენოვანი ნამცხვრის ფენა მეორე

მას შემდეგ რაც ამ ფოტომ რამდენიმე ონლაინ ბლოგი და ჟურნალი მოიარა, ნიუ იორკის ბოზების მსვლელობის ფეისბუქის გვერდზე ამოყო თავი. და დაიწყო კომენტარების დატოვება. და უნდა გენახათ, რა კომენტარები იყო! რა სანახაობა! ეს კომენტარები, რომელთა დიდი რაოდენობაც ლატოია პეტერსონმა აღნუსხა (დაილოცოს ეს ქალი! მისმა მცდელობამ, გამოეჩინა მოთმინების უზომოდ მაღალი ხარისხი და ნიუანსებისადმი ყურადღება, ფერადკანიან სხვა ქალებთან ერთად, რომლებიც ამ დისკუსიაში თავიანთი ხმის გაჟღერებას ცდილობდნენ, გული მომიკლა). კომენტარები ვარირებდნენ, “კი მაგრამ, ეს ხომ მხოლოდ და მხოლოდ სიტყვაა!”-დან დაწყებული “ახლა უკვე სხვა სამყაროში ვცხოვრობთ!”-ით დამთავრებული და შემდეგ სრული კრახი, სამარცხვინო, თავისმომჭრელი რემარკა: “თქვენ ყველანი მეორე მხარეს ხართ გადასულები და შავკანიანების მიმართ მიმართული ნ*-ის წინააღმდეგ გამოდიხართ”; ჩვენ, უბრალოდ, ადამიანის მიმართ მიმართული ნ*-ის წინააღმდეგ გამოვდივართ, რასაც, როგორც Eli_Betta-მ აღნიშნა, მივყავართ მტკივნეულ კითხვამდე: “ “შავკანიანების წინააღმდეგ მიმართული” განსხვავდება “ადამიანის წინააღმდეგ მიმართულისგან” თუ, არა?”. ვიჯექი და ვკითხულობდი ამ დისკუსიას. რამდენიმე საათი ვარეფრეშებდი ფეისბუქის გვერდს. ეს ხალხი ხომ წესით ჩემი თანამოაზრე ფემინისტები არიან?! ისინი, როგორც ხშირად უთქვამთ ჩემთვის, ჩემი დები არიან! ეს ჩემი ხალხია! იმიტომ, რომ მე ფემინისტი ვარ!

და, რა თქმა უნდა, ისევ ავყვირდი და იმდენი ვიყვირე, რომ ყელი მეტკინა. ზუსტად ვერ გავარჩიე, ყელი იმიტომ ამტკივდა, რომ ვყვიროდი, თუ იმიტომ, რომ ცრემლებს ვიკავებდი. ჩემი ფემინიზმი იქნება ან ინტერსექციური, ან _ უაზრო!ამ წინადადებას ვყვიროდი ყოველ ჯერზე, როცა ფეისბუქის გვერდის განახლებას ვაჭერდი ხელს და ახალი, იმ წუთამდე კაცობრიობისათვის უცნობი დონის კრახი ამოხტებოდა ეკრანზე. მე მარტო იმედგაცრუებული კი არ ვიყავი, რომ, წესით და რიგით, ჩემი თანამოაზრე ფემინისტები ასეთი სისაძაგლის ჩამდენი აღმოჩდნენ. გული მწყდებოდა, რომ ამ მსვლელობის ორგანიზატორები მსგავს კომენტარებს არ ამოწმებდნენ და არ ფილტრავდნენ. რომ “სიტყვის თავისუფლების” ძველი ტროპის რაღაც უაზრო ვერსიის სახელით, ისინი არ ჩაერივნენ ამ სასაკლაოს შესაჩერებლად. რომ ნიუ იორკის ბოზების მსვლელობის ფეისბუქის გვერდის უკან მდგომი ხალხი ამ კომენტარებს არ შლიდა. იმიტომ, რომ არ შეიძლება, მოითხოვო უსაფრთხო გარემო ქალებისთვის მაშინ, როცა უფლებას იძლევი “ზოგიერთ” ქალს მისი რასის გამო თავს დაესხან. იმიტომ, რომ თუ ამას გააკეთებ, პატრონმოტყნული ფარისეველი ხარ და უნდა ადგე და თქვა: “ჩვენ გვინდა უსაფრთხო გარემო შევქმნათ მხოლოდ “ზოგიერთი ჩვენგანისთის” მაშინ, როცა დანარჩენებს, შავკანიან ქალებს, მათ ყავისფერ, ნაცემ სხეულებს აგინებენ”. იმიტომ, რომ ეს მომხდარის უფრო ზუსტი აღწერაა. თუ ხვდებით რომ ახლაც ვყვირი, როცა ამას ვბეჭდავ? თუ ხვდებით, რომ გაბრაზებული ვარ? და თუ თქვენ არ ხართ ამ წუთას ჩემთან ერთად გაბრაზებული, მაშინ მე არ მინდა თქვენი ფემინიზმის ნაწილი ვიყო. მაშინ მე თქვენთან არ მინდა არავითარი დედაარღნიანი დობა და რაიმე სისულელე, რომლებსაც ჩვენ ჩვენი მოძრაობის მარცხების გასამართლებლად ვიყენებთ ხოლმე. თუ შენ ამ ყველაფერზე ისე არ გაბრაზდი, როგორც მე, მაშინ უკვე ვიცი, რომ ჩვენ ერთი გუნდის ნაწილი არ ვართ.

და მერე კიდევ ერთი ამბავი მოხდა: მთელი დისკუსია უბრალოდ წაშალეს. აი ასე. იმიტომ, რომ, ხომ იცით, ხალხი რასისტულ რაღაცეებს ამბობდა. ჩემი. დედა. შევეცი. ხალხი რასისტულ რაღაცეებს საათობით ამბობდა და ამ გვერდის ერთი მოდერატორიც არ ჩარეულა და არ გაუწევია მიმდინარე დისკუსიის ზედამხედველობა. ერთი კომენტარიც არ წაშლილა და ერთი გაფრთხილებაც არ მიუციათ იმათთვის, ვისი პოსტებიც გულისხმობდა, რომ შავკანიანი ქალები “არ არიან ადამიანები”. ამის მაგიერ, მათ უბრალოდ მთელი დისკუსია წაშალეს (საიტზე Racialicious ახლა უკვე წაშლილი დისკუსიის მნიშვნელოვანი ნაწილის კარგი შეჯამებაა, პლუს, მათთვის, ვინც Tumblr-ის მომხმარებელია, ბევრმა სქრინშოთები გადაუღო ზოგიერთ მნიშვნელოვან კომენტარს). თუმცა, ამ დისკუსიის წაშლა უპატიებელი საქციელია. იმიტომ, რომ ამ საქციელით მათ ასევე წაშალეს იმ შავკანიანი (და, სამართლიანები რომ ვიყოთ, ასევე არაშავკანიანი) ადამიანების მიერ დაწერილი კომენტარები, ვინც აქტიურად ეწინააღმდეგებოდა რასიზმის გამმართლებლებს. ამ წაშლამ ოპოზიციაც ისევე გააქრო, როგორც რასისტული შეხედულებები. ახლა მხოლოდ მესამე პირისგან მოყოლილი ამბავი დაგვრჩა, მაგრამ თავდასხმის ზუსტ კალიბრს ვერ გავზომავთ. და ბოდიშს ვიხდი, მაგრამ ეს ზარმაცი და უპასუხისმგებლო საქციელია. თუ კომენტარების მწკრივის ზედამხედველობა არ შეგიძლიათ, თუ უსაფრთხო გარემოს უზრუნველყოფა არ შეგიძლიათ, მაშინ, იქნებ, საერთოდ არ გაქვთ  სხვა ადამიანებისთვის, ვითომ და, უსაფრთხო გარემოს ორგანიზების უფლება; ისეთი გარემოსი, როგორიცაა, ვთქვათ, მასობრივი მსვლელობა ნიუ იორკში. თუ, იმის მაგიერ, რომ პასუხი აგოთ იმაზე, რაც თქვენი ზედამხედველობის ქვეშ მოხდა, თქვენ მთელ ამბავს უბრალოდ შლით, მე არ მინდა თქვენი ფემინიზმის ნაწილი ვიყო. მე ახლა ამას ხმამაღლა ვიტყვი: არ მინდა თქვენი ფემინიზმის ნაწილი ვიყო. იმედია, ჩემი სათქმელი გასაგებად ვთქვი.

ამ კვირის ქაქის ფენოვანი ნამცხვრის ფენა მესამე

მე თურმე არ უნდა ვიყო ზემოთთქმულიდან არაფერზე გაბრაზებული. უფრო სწორედ, თუ ზემოთთქმულიდან რამეზე გავბრაზდი, ჩუმად უნდა ვიქვითინო და არავის ვუთხრა. იმიტომ, რომ თუ ერთი სიტყვა მაინც დამცდა, მაშინ ყველას ვუფუჭებ ბოზების მსვლელობის მუღამს. ყოველ შემთხვევაში, შირა ტენანტმა ზუსტად ეს მითხრა “ჰაფინგთონპოსტზე” რამდენიმე დღის წინ გამოქვეყნებულ წერილში:

“მთავარი ისაა, რომ გაერთიანებას მოაქვს გაძლერება. ჩვენ გვჭირდება, რაც შეიძლება მეტი ადამიანი ჩავრთოთ გაუპატიურებისა და სექსუალური ზეწოლის პრევენციის საქმეში. კრიტიკული თვითანალიზი ნებისმიერი პოლიტიკური მოძრაობისთვის მნიშვნელოვანია. მაგრამ, რაღაც მომენტში, ეს თვითკრიტიკა არაპროდუქტიული ხდება, ან, კიდევ უარესი, ის მოძრაობას შიგნიდან გაყოფს.

სიყვარულით გამოწვეული კრიტიკის მიდგომით, ბოზების მსვლელობის უარყოფით მხარეებზე წერის ნაცვლად, რა მოხდებოდა კელი გოფს მთელი სტატია გაუპატიურების პრობლემაზე დაეწერა? რა იქნებოდა, ვენდი ჯ. მერფის საკუთარი წვდომა მედიაზე იმისთვის გამოეყენებინა, რომ სხვა ფემინისტებზე კი არა, გაუპატიურებაზე განეხორციელებინა შეტევა? იმის მაგიერ, რომ ბოზების მსვლელობა დაეყვანათ ღონისძიებამდე, რომელიც “ტრუსიკის გარდა ყველაფრის გახდას და საკუთარი თავისთვის ბოზის ძახებას” გულისხმობს ( და შემდეგ ეს სწრაფად უგულვებელეყოთ, როგორც “ბრაზიან პასუხს მიმგვანებული ” ),  მე ვისურვებდი, რებეკა ტრაისტერს ყურადღება გაემახვილებინა იმ უფრო ღრმა საკითხებზე სექსუალურ ძალადობასთან დაკავშირებით, რაც ამ მოვლენებს ფონად გასდევდა. მე მსურს, მოვითხოვო, რომ გეილ დაინსმა შეწყვიტოს განხეთქილების მომტანი გამუდმებული დეზინფორმაცია რასისა და გაუპატიურების წინააღმდეგ არსებული პროტესტის ამბების შესახებ [….]

დღეს ჩვენ აღარ გვჭირდება კონტრდაზვერვა ფემინისტური ჯგუფების დასაყოფად. ჩვენ ამას თავადაც კარგად ვახერხებთ”.

ჩემი ფემინიზმი იქნება ან ინტერსექციური, ან _ უაზრო! ხედავთ საიდან მოდის ჩემი ეს შეხედულება? მე ეს დამოკიდბულება ბოზების მსვლელობის მიმართ არ უნდა მქონდეს? არ უნდა შევიმჩნიო ძალადობა, რაც ნ* სიტყვის დისკუსიისას გამოვლინდა? ამ დური კავშირის სახელით უნდა დავხუჭო თვალი აშკარა ძალადობაზე?! მე ეს მომეთხოვება?! ისევ და ისევ, მე არ მინდა ამ მოძრაობის ნაწილი ვიყო. დამპალ, რეაქციონერულ მანდატს, რომელიც კრიტიკას გამხლეჩ და არასასურველ მოვლენად მიიჩნევს, ჩემს პოლიტიკაში არაფერი ესაქმება; რაც არ უნდა ერქვათ _ ფემინიზმი თუ ალის მსროლელიზმი.

ხედავთ?! მე თავად ბოზების მსვლელობაზე არაფერი მითქვამს, რადგან მაინცდამაინც ამ მოძრაობის წევრად თავს არ ვთვლი. და ამას არა უშავს. არ არის აუცილებელი, ყველა ინიციატივის ნაწილი ვიყო იმისთვის, რომ ეს ინიციატივა ვალიდური და ძვირფასი იყოს. ის ზოგიერთებისთვის არის ძვირფასი და ამასთან არავითარი პრობლემა არ მაქვს. ყოველთვის ასეთი დამოკიდებულება მქონდა ამ მოძრაობასთან. მე არ ვარ  სიტყვა ბოზის საჯაროდ გადაფასებით დაინტერესებული, რადგან ეს არის სიტყვა, რომელთანაც ემოციური კავშირი არ მაქვს. პუტა, მეორეს მხრივ, ამ სიტყვის ექვივალენტი ესპანურ ენაში, სულ სხვა ამბავია. იმიტომ, რომ ეს არის იმ მამაკაცების ენა, რომლებიც მცემდნენ და თან “პუტას” მეძახდნენ. იმიტომ, რომ ეს არის იმ სამყაროს ენა, სადაც მე გავიზარდე და სადაც “პუტას” იარლიყის მქონე ქალები ასევე გაუპატიურებისთვის შეუფერებლად ითვლებოდნენ და პრაქტიკულად ადამიანად მიჩნევის ღირსნიც არ იყვნენ. იმიტომ, რომ “პუტა” ასევე არის შეურაცხმყოფელი სიტყვა, რომლითაც სექს-მუშაკებს იხსენიებენ. “პუტები”, ძალიან ბევრი ქალი, რომლებიც თავიანთ მიმართ განხორციელებულ ძალადობას იმსახურებდნენ. მაგრამ ბოზი ჩემთვის, პირადად, ბევრს არაფერს ნიშნავდა, ამიტომ, ბოზების მსვლელობას ყოველთვის შორიდან ვადევნებდი თვალს. როდესაც ის ამსტერდამში გაიმართა, არ წავსულვარ. მაგრამ ჩავთვალე, რომ თუ სხვა ქალები მსვლელობაში მონაწილეობას იღებდნენ, ამაში არაფერი იყო ცუდი, ის ქალები, ვისთვისაც ამ სიტყვის გადაფასება მნიშვნელოვანია. არ არის აუცილებელი, ჩემი პოლიტიკა ყველა დანარჩენის პოლიტიკის იდენტური იყოს. ჩვენ, შეიძლება, განვსხვავდებოდეთ ჩვენი აქტივობების სტრატეგიებსა თუ ფორმებში ისე, რომ ამ განსხვავებებმა არ შექმნას ჩვენ შორის მანძილი, რომელსაც ვერ ამოვავსებთ. ბოლოს და ბოლოს, სტრატეგიები შეიძლება განსხვავდება კიდეც, მაგრამ ჩვენი საბოლოო მიზანი ხომ ერთია?!

მაგრამ რასობრივ საკითხებზე გამართული დისკუსიის ფიასკოს შემდეგ ასე აღარ ვფიქრობ. ახლა მე აუცილებლად უნდა გამოვიდე საჯაროდ ბოზების მსვლელობის წინააღმდეგ. თუმცა, მე მეუბნებიან, რომ ცუდი, ძალიან ცუდი ფემინისტი ვარ, რადგან ამას ვაკეთებ. მე განხეთქილების შემომტანი ვარ. მე უკვე პრობლემის ნაწილი გავხდი. მიუხედავად ამისა, ნებისმიერი მოძრაობა, იქნება ეს ფემინიზმი თუ რამე სხვა, რომელიც მომთხოვს, რომ მივატოვო ჩემი ზოგადად ინტერსექციური თვალთახედვა, ჩემი ერთგულების ღირსი არ არის. ასეთი მოძრაობა ჩემ წინააღმდეგ არის მომართული. ასეთი მოძრაობა ეუბნება ქსენოფობ კაცს, რომელმაც სახეში მუშტი ჩამარტყა, რომ, ნუ, რაღაც მხრივ არა უშავს, რადგანაც ჩვენ რასიზმის წინააღმდეგ აქტიურად არ გამოვდივართ.

უფრო მეტიც! ჩვენს ვითომდა უსაფრთხო სივრცეში რასიზმი, თურმე, ღიად ყოფილა დასაშვები. და თუ ხალხი ამის გამო დაიჩივლებს, ჩვენ წავშლით ჩვენი შეცდომის დამადასტურებელ ინფორმაციას. არაფერი ამის თქმის უფლება არ მაქვს, იმიტომ, რომ ახლა ბოზების ომის ნაწილი ვარ. დიახაც, ახლა მე დავიბრუნებ სიტყვა პუტას და ეს გაბრაზებული ლათინოსი პუტა გეტყვით, რომ მე არ ვარ თქვენი ფემინიზმის ნაწილი. მეტიც, არასდროს ვყოფილვარ. იმიტომ, რომ თუ მე თქვენი ინიციატივის სახელით რასიზმის გამოვლინებებს ყურადღება არ უნდა მივაქციო, ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ პრაქტიკულად ერთმანეთის წინააღმდეგ ვართ. მიუხედავად იმისა, რომ ისტორიულად რასიზმს ხშირად გამართლებად იყენებდნენ იმისთვის, რომ ზოგიერთი ქალი გაეუპატიურებინათ. ეს ზუსტად ის საქციელია, რომლის წინააღმდეგაც, წესით, თქვენ გამოდიხართ. მაშინ მე სრულიად უფასოდ გჩუქნით ახალ სლოგანს თქვენი მოძრაობისთვის: რასისტული გაუპატიურებები ერთს, ბოზების მინიატურული მსვლელობები დანარჩენებს!

ამ კვირის ქაქის ფენოვანი ნამცხვრის ფენა მეოთხე

აუ პროსტაააააააა! სამმა აფრიკელმა ქალმა ნობელის პრემია მიიღოოოოოოო! აუუუუუუ! ფემინიზმის პროსტა რამხელა გამარჯვებააააააააააააააა! ასეთმა საზეიმო ფრაზებმა დატბორა ჩემი ტვიტერის გვერდი. ჯოს ჯოს გაუმარჯოს!!!! წარმომიდგინეთ მე, ამ მომენტში, როგორ გავხედე გვერდიდან ეჭვის თვალით ჩემი კომპიუტერის ეკრანს. ფემინიზმის გამარჯვება, არა? ეგ როგორ? რომელი ფემინიზმის? ახლა რომ ქაქის სამი ფენა მოვყევი, იმ ქაქის ფენოვანი ნამცხვრის ფემინიზმის? თქვენ ახლა ზეიმობთ სამი აფრიკელი ქალის მიერ ნობელის პრემიის აღებას ისე, თითქოს თქვენ თავად მიგეღოთ, მაშინ, როდესაც თქვენი მოძრაობის მნიშვნელოვანი და მაღალი ხილვადობის მქონე ნაწილი არ დაუდგა გვერდით უთვალავ აფროამერიკელ ქალს, რომლებსაც ლანძღავენ, თან ლანძღავენ ამ წუთას, ღილაკის ერთი დაჭერით, ასევე თქვენი მოძრაობის სახელით? მაგრამ უცებ ეს სამი აფროამერიკელი ქალი ფემინიზმის გამარჯვებაა? უკცრავად, მაგრამ, ჰა? მგონი რაღაცას ვერ ჩავწვდი. ა, ჰო! კი, მე დამავიწყდა, რომ “დააკავშირე წერტილებს” ვთამაშობ და ამ თამაშში მოვლენების ერთმანეთისგან განცალკევება არ გამოდის.

მეტიც, ისევ, უფასოდ, კიდევ უნდა მოგაწოდოთ თქვენი ფემინიზმის ინტერსექციური ანალიზი! ამ სამმა აფრიკელმა ქალმა თვენი ძალისხმევის მიუხედავად მიიღო ნობელის პრემია. იმის მიუხედავად, რომ თქვენ აქტიურად იღწვით მათი შევიწროვებისათვის და მათი ცხოვრების ჩამძღნერებისათვის. იმიტომ, რომ თუ დასავლურ ქვეყანაში ცხოვრობ, შენი სახელით, შენი სახელმწიფო ამ ქალების ცხოვრებას აუტანელს ხდის. ამ ქალებმა რაღაც უზომოდ დიდს მიაღწიეს, მონუმენტურ მასშტაბებს, მიუხედავად იმისა, რომ სახელმწიფო, რომლის ნაწილიც თქვენ ხართ, სახელმწიფო, რომელიც თქვენს ნაცვლად და თქვენი სახელით მოქმედებს, მათ ათწლეულების, ან, შეიძლება, საუკუნეების მანძილზე ავიწროვებდა. მაგრამ როცა ამ მიღწევებს ვზეიმობთ, როგორც ფემინიზმის გამარჯვებას, ამ ყველაფერს უბრალოდ ვშლით, ვაქრობთ. ჩვენ მათ ჩვენს მოძრაობაში ჩართვას მოვითხოვთ! დების კავშირი! ტაში დავუკრათ ჩვენს დებს, რომლებმაც ნობელის პრემია მიიღეს!

ეგ კი, მაგრამ, არ გამოდის ეგრე. იმიტომ, რომ თქვენი სხვა დები, რომლებიც დასავლური მეინსტრიმული ფემინიზმის უფრო ხილვადი სახეები არიან დღეს, მათი ზედამხედველობის ქვეშ რასიზმის გაუგონარ გამოვლინებას უშვებენ. და თქვენ ვერ იზეიმებთ კონკრეტულად ამ სამი აფრიკელი ქალის გამარჯვებას თუ თქვენ თავად არ გადაინაცვლებთ მათ რეალობაში, თქვენ გარშემო მყოფი არათეთრკანიანი ქალების რეალობაში, თუ თქვენ არ ჰკითხავთ საკუთარ თავს, რატომ ბრალდება ასე ხშირად თქვენს მოძრაობას არათეთრკანიან ქალთა გარიყვა, გაუპატიურების კულტურაში მონობისა და კოლონიალიზმის მემკვიდრეობის არსებობის უგულვებელყოფა, არათეთრკანიანი ქალების მიმართ ძალადობის წინააღმდეგ პასიურობა და თუ არ გაიაზრებთ, რა როლი მიუძღვის თქვენს სახელმწიფო მანქანას მიმდინარე, მძლავრ ძალადობაში, რომელიც გლობალური სამხრეთის ხალხზე დღესაც ხორციელდება, ამ მომენტშიც, როცა მე ამ წინადადებას ვწერ.

თუ თქვენი ფემინიზმი აქტიურად არ არის ჩართული ამ მრავალგანზომილებიან ანალიზში, არ გაქვთ უფლება, ეს ქალები თქვენი გამარჯვების ნაწილად მოიაზროთ. იმიტომ, რომ იმ დასავლურ ქალაქში, სადაც თქვენ ეხლა ამას კითხულობთ, არათეთრკანიანი ქალები, ქალები, რომლებიც გარეგნულად ძალიან ჰგვანან ნობელის პრემიის იმ ლაურეატებს, ყოველდღიურად ხდებიან რასობრივი ძალადობის მსხვერპლნი. და თუ ნობელის პრემიის ეს სამი ლაურეატი თქვენი დები არიან ფემინიზმის მოძრაობაში, მაშინ უნდა გკითხოთ აშკარა და მტკივნეული კითხვა: რატომ არ იმაღლებთ ხმას სხვა, თქვენს მეზობლად მცხოვრები არათეთრკანიანი დების დასახმარებლად; მათ სხეულებზე ხომ ყოველდღე ძალადობენ, მათ ბიჭებს ხომ ციხეში გზავნიან თქვენი უსაფრთხოების სახელით, ისინი ხომ სამსახურს ვერ პოულობენ ინსტიტუციონალური რასიზმის გამო, მათ ხომ დეპორტაციით აგდებენ თქვენი ქვეყნიდან, მათ ბავშვებს ხომ “მოქალაქეობის მისაღებად გაჩენილებს” ეძახიან, მათ ხომ შენი სახელით მოქმედმა სახელმწიფომ სტერილიზაცია ჩაუტარა, ამ ქალებს ხომ ნ***-ებს ეძახიან?!  როგორ შეგიძლიათ მორალური გამართლება მოუძებნოთ შერჩევით სოლიდარობას მხოლოდ “ზოგიერთ” არათეთრკანიან ქალთან, რომელთა მიღწევებიც სიზიფეს ტვირთის მასშტაბისაა, მაშინ, როდესაც თქვენ აქტიურად არ შრომობთ იმ არათეთრკანიანი ქალების პრობლემებზე, რომლებიც თქვენი ქუჩის ბოლოში ცხოვრობენ? როგორ ვერ ხედავთ, რომ ეს ორი ჯგუფი ტრაგიკულად არის გადაჯაჭვული ერთმანეთზე?

ქაქის ფენოვანი ნამცხვრის ფენა მეხუთე

მტკივა. ოღონდ მართლა, ფიზიკურად მტკივა ტანის მარჯვენა მხარე. უკვე რამდენიმე დღეა ასე ვარ და ჯერაც ვერ მივხვდი, რამ გამოიწვია ეს ტკივილი. სამაგიეროდ, დანამდვილებით ვიცი, რომ მდგომარეობა გამიუარესდა, რაც მთელი ამ ბრაზის გადმონთხევა დავიწყე. კიდევ უფრო ამტკივდა, როცა დოკუმენტების არმქონე იმიგრანტებისგან მიღებული კორპორაციული მოგების შესახებ ვიკვლევდი ჩემი ბოლო პოსტისთვის. პოსტში არ ჩანს, მაგრამ რამდენიმე დღე ვიკითხე იმიგრანტების სხეულებზე განხორციელებული ძალადობის ამბები. იმ ფილმის ტრაილერიც ვნახე, რომელიც ელიმ მირჩია ერთ-ერთ კომენტარში. და ვიტირე, როცა ეთიოპიელი ქალი ჰყვებოდა, როგორ იძალადეს მასზე კონტრაბანდისტებმა, და როცა მერე ეს ყველაფერი ევროკავშირის თანამონაწილეობას დაუკავშირა.  ის ჩემი უსაფრთხოების სახელით გააუპატიურეს. იმიტომ, რომ მე ევროპული ქვეყნის კანონიერი მოსახლე ვარ, უნდა გავაცნობიერო, რომ სახელმწიფომ ჩემი სახელით მისაღებად ჩათვალა ის ფაქტი, რომ ამ სხეულზე იძალადეს. და კიდევ იმიტომ მტკივა, რომ, მართალია, ბევრი მონდომება ჩავდე ამ პოსტის დაწერაში, მაგრამ დიდად ვერავინ დავაინტერესე. არადა, ამისკარგიც რო მოვტყან, უნდა გაინტერესებდეთ! არა იმიტომ, რომ მე დავწერე, ტყუილია, არა. იმიტომ, რომ ეს ყველაფერი შენი სახელით ხდება. იმიტომ, რომ თუ შენ დასავლური ქვეყნის კანონიერი მოსახლე ხარ, მაშინ შენი სახელმწიფო შენი სახელით ადამიანებზე ძალადობს. ამ იმიგრანტ, არათეთრკანიან სხეულებს ისე ექცევიან, თითქოს კაპიკის ფასიც არ ქონდეთ, იმიტომ, რომ შენ მიეცი შენ სახელმწიფოს ამის გაკეთების უფლება. და მაინც, ძალიან ცოტა ადამიანს მოხვდა გულზე ეს პოსტი, ძალიან ცოტამ ჩათვალა ის მნიშვნელოვნად. მე ფეხზე მკიდია ის ფაქტი, რომ ეს პოსტი მე დავწერე. უფრო მეტიც, ამ მომენტიდან ყოველ თქვენგანს გაძლევთ უფლებას, ჩემი ნათქვამი თქვენს სიტყვებად გაასაღოთ. ნუ მახსენებთ მე, როგორც ავტორს, თუ არ მოგინდებათ. მთავარია, რომ იმ პოსტში დაწერილი სიტყვები ამ საკითხის განსახილველად გამოიყენოთ. თუ დაგჭირდათ, ხალხს უთხარით, რომ ის თქვენი დაწერილია. მაგრამ, თუ თქვენ თავს ფემინისტებს უწოდებთ და ფეხზე გკიდიათ, რომ ზოგიერთი ქალი არაადამიანურ პირობებში აჩენს შვილს და მათი შვილები ისეთ აუტანელ მდგომარეობაში არიან, რომ ტუჩები ამოიკერეს, მაშინ მე თქვენი მოძრაობის წევრი არ ვარ. და თუ თქვენ არ შეგიძლიათ, თქვენი წილი პასუხისმგებლობა დაინახოთ ამ ქმედებებში, რომლებიც თქვენს ეზოებში ხდება, მაშინ ერთ-ერთ ჩვენგანს არ აქვს უფლება, თავს ფემინისტი უწოდოს. და თუ თქვენ ვერ ხედავთ, თუ რატომ არის ეს საკითხი ასე ღრმად დაკავშირებული ყველაფერ ზემოთთქმულთან, არათეთრკანიან ქალებზე ძალადობასთან, გაუპატიურების კულტურასთან, კოლონიალიზმთან, გლობალური სამხრეთის ხალხის მიმართ ჩვენს ქედმაღლობასთან, იმასთან, თუ ვისი სხეული ითვლება ადამიანად და ვისი _ არა (და, როგორც ასეთი, გაუპატიურებისთვის შეუფერებლად), ინსტიტუციურ ძალადობასთან, იმ ომებთან, რომლებსაც ჩვენი ერები ამ ადამიანების მშობლიურ ქვეყნებთან იწყებენ… თუ თქვენ ამ ყველაფერს ერთი სურათის განუყოფელ ნაწილებად ვერ ხედავთ, ქაქის ერთი გიგანტური, ფენოვანი ნამცხვრის ნაწილად, მაშინ, ალბათ, არ უნდა დავუძახო ჩემს თავს ფემინისტი. ალბათ, მართლაც მარტო ისღა დამრჩენია, ცეცხლის ალი ვესროლო ფემინიზმს.

ჯერ არ ვაპირებ ამის გაკეთებას. მაგრამ ფემინიზმო, უნდა გაგაფრთხილო, ჩემი ალის მსროლელი მანქანა სრულ მზადყოფნაშია.

და შენ მე იმედები გამიცრუე. ჩემი კატები სიამოვნებით დაგაფსამდნენ.

[1] ინტერსექციური ნიშნავს ზოგადად ქსენოფობიის ნებისმიერი გამოვლინებისადმი კომპლექსურ ბრძოლას/მიდგომას

 

ინგლისურიდან თარგმნა სალომე ყანჩაველმა

წყარო